Natuurwetten

de dauw op de daken fluistert je naam het glinsterende vocht op het gras herinnert me aan ons, als we samen waren en ons ondanks de kou toch stralend omhoog wierpen donkere donderwolken grijpen me en schudden me heen en weer, zoals jouw temperament dat ook eens deed, op een stormachtige zondag buiten herken ik

Dicht bij jou, dicht bij mij

laat me even bij je schuilen je warmte, geur en herinneringen opsnuiven daar waar het veilig voelt verborgen in dat plekje in je nek verbaas ik me over hoe ik me voelen kan en voel hoe jij me laat schuilen maar tegelijkertijd de kracht geeft om dat niet meer te hoeven doen terwijl ik geborgen

ik wacht af

Het moment dat ik je wil kussen adem ik in terwijl ik afwacht je in je ogen kijk en mijn verlangen voel groeien mijn buik vol elektriciteit mijn hart open, een glimlach om mijn mond waarin minuten met jou uren leken oh… ik hield het niet langer jouw lippen op de mijne; het startschot voor

Read More

le petite mort

Ik stierf in jouw armen vannacht ze noemen het niet voor niets ‘le petite mort’ overgave aan de kleine dood het niet weten, het luchtledige geef ik me over aan jouw aanraking je hand op mijn hart je tong diep in mij staat niet alleen mijn vagina in vuur en vlam, dansen mijn bekken ritmisch

Het begin van de dag

knipperend met mijn ogen door het felle licht klaar om me over te geven aan de dag van vandaag de zon baant zich een weg naar mijn hart en zingt vandaag is de dag van morgen, waar ik begin allesomvattend zijn de woorden, die de vogels zingen pak de kans en zweef, stijg uit boven

Ik zou willen

Ik zou willen Dat de pijn losweekt Van het zien van liefde Dat ik niet meer zou denken aan jou Bij alles dat me herinnert Aan ons – na al die tijd Ik zou willen Dat mijn verwachtingen veranderen Mijn hart niet langer verlangend naar samen zijn Op hol slaat Bij het horen van je

Spiegelbeeld

Ik streel je zachtjes langs je wang En fluister ‘het komt goed’ Je trillende onderlip kus ik vlug Terwijl je tranen worden weggeveegd Liefdevolle blikken zouden genoeg moeten zijn, Maar jouw onbegrip toont dat het niet zo is Angstig kijk je me aan en woorden zijn niet nodig Je ogen spreken duizend boeken vol die

Twinkelende lichtjes

De lichtjes in de bomen twinkelen zoals jouw ogen ook vaak doen Het witte wolkendek kleurt met de zachte sneeuw op de straten Als witte dekentjes over de stad De warmte straalt van de kou af kleine beloftes die me een rilling bezorgen Onder de deken bji een vuur, jouw borsten tegen de mijne Wandelingen