mijn dromen laten sporen achter
slijten herinneringen in mijn lijf
als watervallen langs een berg
ongekend puur en oprecht maak ik
iedere minuut meerdere malen mee
in alle dimensies die mijn geest me biedt

toch ontwaak ik steevast in verwarring
met een gevoel van weemoed in mijn buik
denk ik daags terug aan de
tintelingen op mijn huid
en de glimlach die je me bracht
wat een droom bleek te zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *