In dit ogenblik, ben jij er, ben ik er. Kijken we elkaar aan. Verhalen schuilen in onze ogen, wachten om verteld te worden. maar zonder dat we het weten, weten we al genoeg. Onze stemmen verstrengelen ineen en spelen een dans, alsof de verleiding al begonnen is. Zonder genoegen te nemen met een eerste blik, een geïnteresseerd woord, vertrouw ik je met huid en haar. Die manier, de liefde die bloeit en alle haat en slechte dingen weg schroeit. Ik koester je, koester mezelf. Vanuit daar springen we verder naar het heden, naar de toekomst waarin we samen zullen zijn.

De verleden tijd is als een beleefde ervaring, een vergankelijke beleving. Een geleden leven, zonder te weten wat zich afspeelde, ontmoeten we elkaar daar. De kinderen die we waren, de pesterijtjes op het schoolplein. De onontmoette vrienden die je zo graag wilde, maar niet vond. De schaamtes over lichaamsdelen die ik zo aanbid, of juist jij misschien. In het gareel willen houden, maar uitbundig losscheuren uit de greep van je ouders. Anders willen zijn, doen, kunnen en vervolgens terugvallen in een oud patroon.

Zonder gene jezelf openstellen. Proberen, je best doen. Elke keer opnieuw, steeds een stukje bij beetje meer groei je. Als een boom, die zijn blaadjes en takken steeds weer wat meer naar buiten duwt, waardoor de schors verandert en figuurtjes vertoont die er voorheen niet waren. Zoals bloemen die bloeien, de blaadjes die uiteindelijk verwelken, maar een toonbeeld zijn van vergankelijke schoonheid. Een teken: een ogenblik is meer dan wat het lijkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *