de dauw op de daken fluistert je naam
het glinsterende vocht op het gras
herinnert me aan ons, als we samen waren en ons ondanks de kou toch stralend omhoog wierpen
donkere donderwolken grijpen me en schudden me heen en weer, zoals jouw temperament dat ook eens deed, op een stormachtige zondag

buiten herken ik de bomen, van toen ik in je ogen keek, die bruine bossen waarin ik herten zag dansen
en net als jij, kan de koude tocht zich ineens terugtrekken en je alleen achterlaten, niet wetend wat je moet
groepen vogels steken over, cirkelen rond in de lucht en doen gezamelijk een vreugdedans,
zoekend naar een warme plek

ik mis je, er hangt mist in de lucht
glinsterende druppels sieren het korte gras, mijn wang maakt ruimte voor een traan
alle natuurwetten worden ingezet, lijkt het soms, om jou niet te doen vergeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *