Zonder te polijsten
Worden ruwe stenen
Nooit gevormd tot wie we in de kern zijn

Echter is die pijniging nodig en soms overbodig
Als we onszelf tot uitersten drijven
Kanten afschaven die al perfect blonken

Toen we ontstonden uit een rots
Uitgebeiteld door onze voorouderen
Die ons met zachte hand
De juiste toon toonden

Terwijl we onze eigen onbegrijpelijke rijkheid
Kunnen ontdekken door
Alleen te zijn en te rijpen

Ons te stoten aan anderen
Af en toe samen smelten
Stormen trotseren die ons vormen
Gruis laten afbrokkelen

Tot de flonkering daar is
Alles precies zoals bedoeld
Handelingen vallen samen
Een gave diamant is ontstaan
Waar we helderder dan ooit
Stralend zeggen kunnen

Ik was altijd al wie ik ben
Onder al die lagen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *