Niet weten wat er komen gaat. Best lastig voor iemand die graag in charge is. Twee jaar geleden begon ik een turbulent jaar en werd mijn thema ‘vol overgave’. Dat resulteerde in twee maanden in Bali zijn, drie keer verhuizen en eindigen in Utrecht.

Het jaar had veel onverwachtse wendingen, ik werd er blij van – het beviel me wel, dat vol overgave. 2016 stond in hetzelfde licht, het resulteert in steeds vaker aanvoelen waar ik op dit moment zin in heb in plaats van heel veel plannen. Afleren om maar steeds te willen en moeten, te doen, want dat kan ik goed. Dat is niet de manier waarop ik wil leven. Ik wil voelen, in het moment en dan wel zien of ik er stuiterende energie van krijg of juist moe van word. Ik gaf me over. Liet het los omdat ik geloof dat te krampachtig zijn helemaal niet meer goed werkt, omdat ik dan oogkleppen op zet in mijn zoektocht waardoor ik misschien onverwachtse opduikelingen niet meer opmerk.  

Een paar weken terug zette ik een enthousiast bericht op Facebook waarbij ik zei op zoek te zijn naar een nieuw huis. Ik moest en zou in Utrecht blijven want ik ben verliefd geworden op de bankjes langs de singel onder de bomen, de nieuwe vrienden die ik leerde kennen, de kroegjes die ik bijna allemaal nog niet ken. Dus ik wilde zo graag, maakte me drie maanden voor het eind van mijn contract al zorgen over een nieuwe woonplek. En nu moet ik eind juli mijn prachtplekje verlaten omdat ik heb gekozen voor een tijdelijk huis en ik heb geen idee waar ik heen ga. Huh, hoe dat zo?

Ik vond het huis waar ik naar op zoek was, in Utrecht, vorige week. Een prachtplaatje, zo uit het niets, met een leuke huisgenote en veel ruimte, dichtbij het bruisende centrum van utreg. Perfect om mijn scriptie af te maken, die begin september klaar moet zijn. Mijn koppie zei ja. Ogenschijnlijk perfect.

Tot ik voelde, toen ik in Scheveningen stond. Ik zag het strand, de klotsende golven die op het zand eindigden, de kilometerslange vrijheid, de open lucht. Dacht ineens aan een vision board die bij mij aan mijn muur hangt: plaatjes van wat je meer wilt in je leven. Mijne hangt vol met luchtige plaatjes vol zand, strand en ruimte. Mijn hart ging sneller bonken, springen wilde ik, hier wil ik zijn. Een nieuw ontmoette vriendin zei dat ik hier ook best kon gaan wonen, waarop mijn enthousiasme bijna mijn mondhoeken deed breken door de immense glimlach die ontstond. Even later zag ik een ander mooi mens die mijn verhaal aan hoorde en zei dat ze zag hoeveel zin ik ervan kreeg.

En dat is het. Want ondertussen heb ik het huis in Utrecht afgewezen, heb ik nee gezegd en ja tegen nieuwe mogelijkheden. Mijn hart roept om reizen, ik voel het niet te versmaden verlangen om nieuwe mensen te leren kennen, buiten te zijn, te leven zoals mijn vision board: in vrijheid, met ruimte en creativiteit om me heen in blauwe en groene kleuren. Mijn verstand roept daar vaak doorheen, nu ik een nieuw thuis heb opgebouwd in de Domstad.

Waarom niet rustig hier blijven en in januari mijn diploma halen met een laatste tentamen? Lekker werken en geld verdienen, ervaring op doen en daarna een keertje reizen, over een jaar of wat. Klonk me goed in de oren, maar bezorgde me een depressief gevoel. Het liefst zou ik na de inleverdatum van mijn scriptie al in het vliegtuig naar Bali stappen, maar de bestemming kan over een maand ook alweer veranderd zijn.

Man, wat vind ik dit rete spannend. Ik heb namelijk geen idee hoe de komende tijd eruit gaat zien. Het enige wat zeker is is dat ik dat verdomde papiertje ga halen om mezelf te laten zien dat ik wel degelijk wil varen op gevoel, leven zoals het cliche uit mijn hart, maar ook iets af kan maken.

Ik probeer steeds vaker op mijn gevoel te vertrouwen omdat het me een nieuw thuis heeft gebracht, in Utrecht, nieuwe projecten, nieuw werk, prachtige mooie mensen met wie ik me omring, vriendschappen die ik koester en levenslessen die soms hard maar nodig waren. Maak vaker ‘toevalligheden’ mee die me een grote glimlach bezorgen. Ik ontmoet steeds meer mensen die leven op gevoel, dolgelukkig zijn omdat ze keuzes maken die passen bij hoe ze zich voelen en niet ‘wat hoort’. Die zich thuis voelen op de wereld, bij zichzelf, soms zelfs een tijd zonder huis leven. Waar ik dan bewonderend naar kijk, op welke plekken ze terecht komen en welke banen ze ineens hebben – waarbij ik zie dat het helemaal klopt, voor nu.

Soms snap ik er zelf nog niks van, van dat gevoel, weet ik niet waarom ik iets wil en ontstaat er een akkefietje tussen hart en hoofd. En ik snap dat hoofd best goed. Maar ik ga het toch doen, voelen, vertrouwen, VOL OVERGAVE. En dan zie ik wel weer wat er komt. Want ik kan wel altijd blijven denken, laat ik vol overgave leven.. Maar ze zeggen: al doende leert men, he. Mocht ik op mijn bek gaan.. ach ja, van mijn fouten leer ik het meest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *